Szwecja – Polska (finał baraży o awans do Mistrzostw Świata): kursy i zakłady 31.03.2026

To spotkanie zapowiada się na naprawdę wielki mecz. Nie tylko dlatego, że stawką jest awans do Mistrzostw Świata 2026, ale także dlatego, że obie drużyny mają mocne argumenty: Szwecja jest w świetnej formie po zwycięstwie 3:1 nad Ukrainą, w którym Gyökeres zaliczył hat-tricka, a Polska właśnie odrobiła straty i pokonała Albanię 2:1, dzięki pojawieniu się swoich czołowych graczy w kluczowych momentach meczu. Scenariusz sprzyja ponadto Szwedom: mecz odbędzie się we wtorek 31 marca w Solnie.

Nie postrzegam tego jako pojedynku gwiazd, ale jako starcie dwóch różnych stylów gry. Szwecja jest bardziej rozgrzana, gra bardziej bezpośrednio i ma wyraźny impet ofensywny. Polska natomiast wydaje mi się drużyną bardziej doświadczoną w zaciętych finałach, zdolną przetrwać nawet wtedy, gdy nie gra dobrze.

Moim zdaniem pytanie nie brzmi, kto ma więcej talentu w ataku, ale kto dłużej zdoła narzucić swój plan gry.

Szwecja

Szwecja, która dotarła do tego finału, emanuje przede wszystkim jednym: pewnością siebie. Mecz z Ukrainą nie był zwykłym zwycięstwem, był deklaracją intencji. Wygrała 3:1, a Gyökeres znalazła się w centrum uwagi dzięki hat-trickowi, który doskonale oddaje formę, w jakiej znajduje się skandynawska reprezentacja. Kiedy napastniczka wchodzi w taką formę, przeciwnik już na początku meczu jest pod presją, ponieważ wie, że każda źle broniona akcja może zakończyć się golem.

Ale nie wszystko kręci się wokół Gyökeresa. Najbardziej podoba mi się w Szwecji to, że przyjeżdża z dość jasną strukturą i graczami, którzy dobrze do siebie pasują. Spodziewamy się następującego składu: Nordfeldt; Lagerbielke, Starfelt, Lindelöf, Gudmundsson; Johansson, Ayari, Karlström, Nygren; Elanga i Gyökeres. Jest w nim energia, ruch na skrzydłach i spora zdolność do biegania do przodu. Elanga, na przykład, może wyrządzić ogromne szkody, jeśli Polska straci pozycję swoich bocznych obrońców.

Mimo to nie uważam jej za drużynę idealną. W meczach tego typu, gdy wynik nie otwiera się szybko, Szwecja może wejść w fazę nieco bardziej sztywną, bardziej przewidywalną.

A przed sobą będzie miała Polskę, która dobrze radzi sobie w długich meczach i potrafi wykorzystać najmniejsze okazje w polu karnym rywala. Mam wrażenie, że Szwecja jest w lepszej formie, ale będzie musiała przekuć tę dynamikę na kontrolę, bo jeśli mecz zbytnio się zaplącze, to wszystko się całkowicie zmieni.

Polska

Polska prezentuje się nieco inaczej: może mniej efektownie, ale bardzo rozpoznawalnie. W meczu z Albanią przegrywała do przerwy, ale nie wpadła w panikę. Odrobiła straty 2-1 dzięki bramce Lewandowskiego głową i kolejnej Zielińskiego zza pola karnego, w wieczór, w którym ponownie pokazała, że nadal potrafi rywalizować w tego typu eliminacjach. To drużyna, która w trudnych sytuacjach zazwyczaj radzi sobie lepiej niż się spodziewano.

Spodziewamy się następującego składu: Grabara; Kędziora, Bednarek, Kiwior; Zieliński, Szymański; Cash, Zalewski; Kamiński, Pietuszewski; Lewandowski. Strategia jest dość jasna: drużyna, która potrafi się bronić blokiem środkowym, atakować z boków, a następnie włączyć Lewandowskiego w polu karnym lub Zielińskiego między liniami. Nie musi stwarzać dziesięciu okazji, by strzelić gola; wystarczy, że dobrze połączy dwie lub trzy akcje.

Problem, jaki widzę w przypadku Polski, leży w tym doświadczeniu. W meczu z Albanią straciła zbyt wiele bramek jak na drużynę, która rozpoczęła spotkanie od dominacji, i dopuściła do momentów chaosu, które przeciwnik taki jak Szwecja może znacznie lepiej wykorzystać. Jeśli ponownie pojawią się takie rozłączenia, zwłaszcza w przejściach, może to drogo kosztować na stadionie takim jak Solna.